Lugares para soñar: Groenlandia

Groenlandia é un país autónomo pertencente ó reino de Dinamarca. Comprende a enorme illa que leva o mesmo nome e que se atopa entre o Océano Atlántico e o Océano Glaciar Ártico. Pertence ao continente americano. Máis do 80% da súa superficie é xeo. Na parte occidental e, debido á proximidade da corrente do Labrador que queda moi bruscamente cortada na illa de Terranova pola corrente cálida do Golfo de México, fórmanse icebergs en latitudes más baixas que no resto do planeta. Ó norte da illa non hai xeo prácticamente porque o aire é demasiado seco para producir a neve esencial para a creación da capa de xeo. Groenlandia posúe un clima polar, aínda que o clima das súas costas é algo máis benigno, xa que atemperatura do verán pode acadar os 10ºC e donde a vexetación é de tundra. A agricultura na illa é inexistente.
Saskya Vicente Vilariño

Exposición na biblioteca: Lugares para soñar

Entre os días 10 e 17 de xaneiro podemos atopar na biblioteca do noso centro unha exposición dos traballos expostos na clase de Sociais e publicados en Antártida. Esta exposición leva por título "Lugares para soñar" xa que amosa moitísimos lugares da Terra que nos gustaría visitar polo menos unha vez na nosa vida. A beleza das Illas Cíes, as exóticas praias das Seychelles, a paradisíaca paisaxe de Hawai, a frialdade da Antártida ou o misterio de Pompeia e Herculano...Todo isto e máis podedes contemplalo estes días. Grazas pola vosa colaboración

Isabel G. Piñeiro

A Amazonia: un exemplo de clima ecuatorial

A Amazonia é un exemplo de clima cálido ecuatorial. Caracterízase por posuir unhas temperaturas moi altas e constantes durante todo o ano, o que fai que non haxa diferencias estacionais. As súas precipitacións tamén son moi abundantes durante todo o ano, proporcionando unha elevada humidade. A vexetación que corresponde a este clima é a selva, con unha gran diversidade de árbores. É unha vexetación moi frondosa. A flora da selva tropical húmida posúe innumerables especies de plantas sen clasificar, miles de anfibios, aves e insectos. Na Amazonia podemos atopar mamíferos moi diferentes, o xaguar, o puma, ou reptís como as tartarugas, caimáns, serpes, aves exóticas como o tucán ou peces de todas as especies. Ao longo do río florece a plnta victoria amazónica.
Marina García Diéguez e Lucía Hidalgo Portomeñe

A Amazonia

A Amazonia ou selva amazónica é unha vasta rexión da parte central e septentrional de América do Sur que comprende a selva tropical da Cunca do río Amazonas, aínda que nas Guïanas tamén existe unha densa selva tropical. A Amazonia é o bosque tropical máis extenso do mundo, o redor de 6 millóns de kilómetros cadrados que se reparten entre oito países, dos que Brasil e Perú posúen a maior extensión. A selva amazónica desenvólvese o redor do río do mesmo nome e na súa cunca fluvial. As altas temperaturas favorecen unha tupida e exuberante vexetación sempre verde. O nome do "pulmón verde do planeta" que ostenta este gran espazo vexetal non é por casualidade, xa que mantén un equilibrio climático: hai un balance entre os ingresos e saídas do CO2 e de O2. Os científicos están dacordo na que a perda da biodiversidade é un resultado da destrucción da selva.
Lucía Hidalgo Portomeñe e Marina García Diéguez

O Teide

O Teide é un volcán que se atopa na illa de Tenerife nas Canarias. É un estratovolcán de tipo vesubiano que consta duns 3718 metros de altitude sobre o nivel do mar; sendo a máxima altura do arquipélago e tamén de españa. Con esta altura ademáis, convértese no terceiro volcán do mundo dende a súa base, despois do manua Loa e o Manua Kea, ambos en Hawai. Está situado no centro xeográfico da illa de Tenerife, formando parte do Parque Nacional do Teide, declarado Patrimonio da Humanidade. Este parque é posiblemente o máis visitado de España e o segundo máis visitado do mundo. O Teide, como o Monte Olimpo en Grecia, foi considerado monte sagrado. Era coñecido como Echeide, que significa inferno, polos aborixes da illa. Estes crían que no volcán habitaba o mal, e foron achados restos arqueolóxicos nas súas ladeiras, como obxectos sagrados, e dise que eran para contrarrestar o mal que do monte emanaba. Por último, engadir que ademáis dos nomes xa expostos, o Teide tamén foi coñecido polos romanos como Nivaria, pola neve do volcán no seu cumio. O nome actual de Tenerife, tamén garda relación co volcán, xa que significa "monte claro"
Jesús Rodríguez Varela

A Serra de Ancares

A Serra de Ancares é unha cordilleira situada entre Galicia e Castela-León, ao suroeste da cordillera Cantábrica. Atópase na zona máis oriental da provincia de Lugo e na zona máis occidental da provincia de León, marcando a fronteira das Comunidades Autónomas respectivas. Os cumios máis elevados son Cuiña, Mustallar, Miravelles e os Tres Bispos, non chegando ningún deles aos 2000 metros de altitude. O relevo dos Ancares presenta fracturas nas súas fallas, que é por donde discorren os ríos, afluentes todos do Navia. No seu solo predominan lousas, calcarias, ariscas e cuarcitas. O clima dos Ancares é oceánico de montaña con precipitacións medias ao redor de 2042 mm, e unha temperatura media anual fresca, que oscila en torno aos 8º C. A fauna que podemos atopar son mamíferos como o lobo, o corzo. O oso pardo está xa desaparecido desta serra galega-leonesa. A vexetación que atopamos xunto aos ríos son os salgueiros e ameneiros, así como tamén son frecuentes nas montañas os castiñeiros, freixos, carballos e acivros.Por riba dos 1600 metros de altitude medran os matos, as uceiras nos solos máis pobres e os piornedos nas zonas máis ricas. A construcción típica dos Ancares é a Palloza, cabana de forma circular ou oval que aproveita o máximo a calor para afrontar os fríos invernos da montaña. No ano 2006 a Serra dos Ancares foi declarada Reserva da Biosfera pola UNESCO.
Inés Vázquez Lamazares

El techo del mundo: El Everest

El Everest es la montaña más alta del mundo. Se localiza en la cordillera del Himalaya, en la frontera entre Nepal y el Tíbet (China), y alcanza la altitud de 8848 metros. Su nombre se debe al británico George Everest, que fue el que realizó la primera medición geodésica de la altitud aproximada del pico. El Everest logró ser escalado en 1921, pero resultó un ascenso difícil debido a la fatiga, a la falta de oxígeno y las duras condiciones meteorológicas. Por estos motivos, la cima no fue escalada hasta 1953 por el neozelandés Edmund Hillay y el sherpa Tenzing Norgay. El Everest fue escalado posteriormente en numerosas ocasiones pero se trata de un relieve dificultoso y muy peligroso. Desde la cima se puede observar una panorámica espectacular, se pueden divisar los más de 2000 kilómetros que abarca la cordillera del Himalaya, en la que se encuentran los picos más elevados del planeta. Alcanzar la cima del Everest es y seguirá siendo el reto principal de muchos escaladores.

Alejandro Randulfe García