sábado, 18 de diciembre de 2010

A Serra de Ancares




A Serra de Ancares é unha cordilleira situada entre Galicia e Castela-León, ao suroeste da cordillera Cantábrica. Atópase na zona máis oriental da provincia de Lugo e na zona máis occidental da provincia de León, marcando a fronteira das Comunidades Autónomas respectivas. Os cumios máis elevados son Cuiña, Mustallar, Miravelles e os Tres Bispos, non chegando ningún deles aos 2000 metros de altitude. O relevo dos Ancares presenta fracturas nas súas fallas, que é por donde discorren os ríos, afluentes todos do Navia. No seu solo predominan lousas, calcarias, ariscas e cuarcitas. O clima dos Ancares é oceánico de montaña con precipitacións medias ao redor de 2042 mm, e unha temperatura media anual fresca, que oscila en torno aos 8º C. A fauna que podemos atopar son mamíferos como o lobo, o corzo. O oso pardo está xa desaparecido desta serra galega-leonesa. A vexetación que atopamos xunto aos ríos son os salgueiros e ameneiros, así como tamén son frecuentes nas montañas os castiñeiros, freixos, carballos e acivros.Por riba dos 1600 metros de altitude medran os matos, as uceiras nos solos máis pobres e os piornedos nas zonas máis ricas. A construcción típica dos Ancares é a Palloza, cabana de forma circular ou oval que aproveita o máximo a calor para afrontar os fríos invernos da montaña. No ano 2006 a Serra dos Ancares foi declarada Reserva da Biosfera pola UNESCO.
Inés Vázquez Lamazares

miércoles, 15 de diciembre de 2010

El techo del mundo: El Everest


El Everest es la montaña más alta del mundo. Se localiza en la cordillera del Himalaya, en la frontera entre Nepal y el Tíbet (China), y alcanza la altitud de 8848 metros. Su nombre se debe al británico George Everest, que fue el que realizó la primera medición geodésica de la altitud aproximada del pico. El Everest logró ser escalado en 1921, pero resultó un ascenso difícil debido a la fatiga, a la falta de oxígeno y las duras condiciones meteorológicas. Por estos motivos, la cima no fue escalada hasta 1953 por el neozelandés Edmund Hillay y el sherpa Tenzing Norgay. El Everest fue escalado posteriormente en numerosas ocasiones pero se trata de un relieve dificultoso y muy peligroso. Desde la cima se puede observar una panorámica espectacular, se pueden divisar los más de 2000 kilómetros que abarca la cordillera del Himalaya, en la que se encuentran los picos más elevados del planeta. Alcanzar la cima del Everest es y seguirá siendo el reto principal de muchos escaladores.
Alejandro Randulfe García

jueves, 9 de diciembre de 2010

Un geyser en Islandia


Un geyser es una erupción de agua termal que puede alcanzar muchos metros de altitud.Es una palabra islandesa que significa surtidor. El denominado Geysir o Gran Geysir de Islandia es un buen ejemplo de ello y es el que da nombre a este fenómeno. Se trata del Geyser más antiguo conocido y hubo épocas en las que alcanzaba más de 60 metros de altura. Hoy día se encuentra sin actividad ya que se provocaba su erupción espectacular por medio de piedras y detergentes arrojados a su interior. En las grandes fiestas nacionales islandesas se abusaba de esta práctica, acabando con la actividad del magnífico geyser. Se encuentra en una zona geotermal, con numerosas fumarolas y otras erupciones de agua hirviendo como el visitado Géyser de Strokkur. Este erupciona cada cinco minutos alcanzando 20 o 30 metros de altura, para gran regocijo de los numerosos turistas que lo visitan. Cuando el agua del suelo empieza a moverse y a burbujear es el momento justo para preparar la cámara de fotos y disparar.
Colaboración de Isabel G. Piñeiro

Vostok: el clima más frío del planeta


La base Vostok es una estación rusa de investigación situada en la Antártida. Según los registros es el lugar más frío del planeta, llegando a alcanzarse la temperatura absoluta más baja del planeta, -89,2 º C el día 21 de julio de 1983. Se dice que en 1997 alcanzó los -91ºC pero es un dato no confirmado.Las investigaciones en la base abarcan desde la perforación y extracción de núcleos de hielo hasta la magnetometría, esto es el estudio del campo magnético de la Tierra. La base de Vostok se encuentra a 3500 metros de altitud y en ella trabajan 25 científicos e ingenieros durante la estación de verano y tan solo 16 en invierno. La base funciona desde 1957, tras la 2ª expedición de la antigua URSS a la Antártida. Hoy día es dirigida por Rusia, EEUU y Francia. La temperatura media en la zona es de -60º C, oscilando entre los -37º C del mes de enero y los -74 º C del mes de agosto. Las precipitaciones son escasas, con 12 mm anuales en forma de nieve. La vida humana es casi imposible en este medio tan hostil, con tan bajas temperaturas, la elevada altitud y la falta de oxígeno. Vostok es un ejemplo de clima polar extremo.
Jesús Alejandro Vázquez Rodríguez

martes, 30 de noviembre de 2010

Pamukkale: Castillos de algodón


Añadir imagenPamukkale se sitúa en Turquía y recibe el nombre de "Castillo de algodón" debido a la apariencia de sus cientos de piscinas escalonadas de travertino y de color blanco producto de la precipitación del calcio del agua termal de la zona. Son cascadas petrificadas situadas en una gran colina que configuran pozas de agua caliente. En este hermoso paisaje geológico de carácter calcáreo nos podemos encontrar estalactitas y estalagmitas al aire libre. Ya los romanos conocían la zona y los emperadores construyeron una urbe con un palacio próximo a estas gratificantes y hermosas piscinas termales, su nombre es Hierápolis, Patrimonio de la Humanidad desde 1988, hoy día en ruinas. A las aguas termales de este impresionante conjunto se le atribuyen propiedades curativas.
Colaboración de Isabel G. Piñeiro

O Parque Natural de Mondragó


O Parque Natural Mondragó sitúase na costa surleste de Mallorca nas mariñas do Levante. As especies máis comúns son o cardo mariño, a azucena do mar, o barrón, madreselva, rusco. launea cerviconis, esparragueira, tamarindo, lentiscos, piñeiro mediterráneo, xara, aciñeira, sabinas etc. En canto a fauna as especies máis comúns son o sapo verde, a gambusia, coello de monte, a xineta, gaivota de Audouin, mirlo, ruiseñor, zerrera, cormorán, alcaraván, lirón, abubilla etc. O Parque Natural de Mondragó posúe unha das máis fermosas paisaxes da illa e do arquipélago balear. Está declarado como Zona de Especial Protección para Aves.
Martín Coto Alpande

lunes, 29 de noviembre de 2010

Galicia: un exemplo de clima atlántico

Localizada ao noroeste da Península Ibérica a carón do Océano Atlántico, Galicia é un bo exemplo de clima temperado atlántico ou oceánico. Caracterízase por unhas precipitacións regulares e abundantes todo o ano, así como por unha alta humidade. e unhas temperaturas frescas no verán e suaves no inverno debido ao efecto equilibrador do mar. Por isto, a amplitude térmica é baixa. Sen embargo, existen diferencias dentro do territorio galego. Nas costas as precipitacións son máis abundantes que no interior, máis seco e con temperaturas máis extremas debido o afastamento do mar. Nas provincias de Lugo e Ourense as xeadas son máis comúns, e as temperaturas do verán máis tórridas. Trátase dun clima oceánico con tendenza á continentalización. A súa vez existen dominios hiperhúmidos noutras áreas xeográficas galegas, tal é o caso da zona de Santiago e da zona situada ó sur das Rías Baixas, lindando co veciño Portugal. Nestas, as precipitacións son moi elevadas, superando a media do resto do territorio.. agás nas áreas montañosas. En canto a vexetación autóctona é de bosque de folla caduca aínda que na actualidade atópase degradado debido ás talas, cultivos e pastoreos centenarios, así como as queimas e incendios descontrolados. No seu lugar aparecen subespecies degradadas como as pradeiras e as landas atlánticas.
Colaboración de Isabel G. Piñeiro